ríkissjónvarpið kannski ekki lengur bláskjár.

Í gærkvöldi sýndi ríkissjónvarpið góða heimildarmynd eftir tíufréttir. Hún er þýsk, heitir Der große Ausverkauf og er frá árinu 2007. Myndin er eftir Florian nokkurn Opitz, og er þetta hans eina kvikmynd hingað til. Myndin skoðar afleyðingar af einkavæðingu og áhrifa hennar á líf einstaklinga. Nálguninn er þannig að skoðuð eru dæmi frá fjórum löndum. Afleiðingar einkavæðingar rafmagnsveitu eru skoðaðar í Soweto, Suður Afríku. Við fylgjumst þar með hvernig fátækir íbúar svæðisins eru útilokaðir frá notkun rafmagns í kjölfar einkavæðingarinnar, vegna mikillar hækkunar á kostnaði. En einnig fylgjumst við með andhófi íbúa svæðisins. Afleiðingar einkavæðingar lestarkerfisins í Bretlandi eru sömuleiðis skoðaðar, að miklu leyti út frá reynslu lestastjóra, sem hafa þurft að sætta sig við lægri laun, lengri vinnutíma og verri starfsskilyrði í kjölfar einkavæðingarinnar. Hinu fræga einkavæðingarhneyksli í Cochabamba, Bólivíu, er sömuleiðis gerð skil. Þar voru vatnsveiturnar eins og frægt er orðið seldar bandaríska auðhringnum Bechtel. Það leiddi til þess að stór hluti íbúanna hafði ekki aðgang að vatni, og var í ofanálag bannað að safna regnvatni. Með þrautsegri baráttu tókst alþýðu Cochabamba að fá þessa svívirðu dregna til baka, en sú barátta kostaði því miður mannslíf þar sem auðvaldsstjórnin lét hart mæta hörðu. Áhrifamesta og jafnframt mest sláandi frásögn myndarinnar er þó frá Filippseyjum. Í þeim hluta myndarinnar fylgjumst við með baráttu konu á miðjum aldri til að útvega nýrnaveikum syni sínum þá læknisaðstoð sem hann þarfnast. Heilbrigðisþjónusta Filippseyja var að miklu leyti einkavædd á tíunda áratugnum, sem hefur leitt til þess að fátækir íbúar landsins eru án heilbrigðisþjónustu. Samhliða þeirri þróun hafa risið dýrir einkaspítalar fyrir hina ríku, sjúkrahótel með tilheyrandi lúxus og dekri. Bæði í tilfelli Bólivíu og Filippseyja var þessi einkavæðing framkvæmd vegna þrýstings frá alþjóðastofnunum heimsauðvaldsins eins og Alþjóða gjaldeyrissjóðsins og Alþjóðabankans. Myndin hefst á viðtalsbroti við Joseph Stiglitz, fyrrum aðalhagfræðings Alþjóðabankans. Hann kemur með áhrifamikinn punkt sem setur tóninn fyrir framhald myndarinnar, en þar ber hann saman þá efnahagsstefnu sem myndin ætlar sér að afhjúpa við nútíma hernað. Í umfjöllun um nútíma stríðsrekstur fáum við að vita allt um hernaðartaktíkina og alla þá tækni sem beitt er við að murka lífið úr fólki. Við getum meira að segja fengið að fylgjast með sprengjum falla yfir borgir fjarlægra landa í sjónvarpinu. Hins vegar fáum við minna að vita um allt það fólk sem lét lífið eða örkumlaðist af völdum stríðsrekstursins- það sama gildir um fórnarlömb Milton Friedmann hagfræðinnar.

Hardt og Negri

Í gærkvöldi fóru fram áhugaverðir fyrirlestrar á Háskólatorgi Háskóla Íslands. Félagið Níhil stendur um þessar mundir fyrir fyrirlestraröð, þar sem erlendir róttækir fræðimenn halda erindi. Sá fyrsti í þeirri fyrirlestraröð, sem ber yfirskriftina "Sagan er hafin á ný", samanstóð af erindum frá bandaríska bókmenntafræðingnum Michael Hardt og ítalska heimspekingnum og aktívistanum Antonio Negri. Voru erindi beggja hin áhugaverðustu. Hér mun ekki vera ráðist í neina kynningu á þessum ágætu fræðimönnum, en margir þekkja bókina "Empire" sem þeir skrifuðu saman. Erindi Hardt snérist um inntak kommúnismahugtaksins, en samkvæmt hans túlkun á kommúnisma felur það í sér sameign, sem andstæð sé bæði einkaeign og ríkiseign. Hann talaði um vanhæfni hins kapítalíska hagkerfis til að tryggja eignarhald yfir hugverkum og launa mönnum vinnu sem ekki væri efnisleg. Auðvaldskerfið hefði skapað sinn nýja banamann, sem í þessu tilfelli væru þær uppfinningar mannsins sem ekki er hægt að tryggja eignarrétt á. Antonio Negri fjallaði um í sínu erindi hvað fælist í því að vera kommúnisti í dag. Hann bennti réttilega á að sem kommúnisti væri maður andvígur ríkisvaldinu, og liti ekki á ríkiseign sem almenningseign. Nútíma ríkisvald er stéttavald, sem aldrei getur endurspeglað hagsmuni verkalýðs eða annarar alþýðu. Negri talaði sömuleiðis um að í stéttabaráttu nútímans þyrtir að losa sig við alla framvarðarsveitahugsun, því slíkur flokkur væri ekki alltaf í þeim tengslum við verkalýðsstéttina sem hann segðist vera, og talaði gjarnan máli hennar án þess að hafa umboð. Nánar verður fjallað um afstöðu okkar til framvarðarhugmyndina síðar á þessum vef. Þekktar eru hugmyndir Negri um upplausn þjóðríkisins vegna hinnar svokölluðu hnattvæðingar, þar sem lög þjóðríkisins nái ekki lengur utan um fjölþjóðleg stórfyrirtæki. Sósíalísku réttlæti þykir þó í kenningum Negri full mikið gert úr hinni svokölluðu hnattvæðingu. Ásýnd hins heimsvaldasinnaða kapítalisma hefur vissulega breyst þannig, að stórfyrirtæki spila stærra hlutverk en herir heimsvaldaríkjanna, þegar kemur að því að svegja efnahag snauðari landa undir sig. Þó eru landamæri þjóðríkja heldur betur staðreynd fyrir þá sem neyðast til að flýja heimalönd sín vegna átaka eða ofsókna. Um er að ræða formbreytingu en ekki eðlisbreytingu þar sem sama efnahagsaflið knýr hina svokölluðu hnattvæðingu áfram og kallað hefur á innrásir herja heimsvaldaríkja inn í vanþróuð lönd- auðmagnið.
-SJK

Nokkur orð um stöðu hælisleitenda á íslandi

Á undanförnum mánuðum hefur ný hreyfing risið á Íslandi, hreyfing hælisleitenda.Á meðan hinir hefðbundnu stjórnmálaflokkar landsins voru uppteknir við að veiða atkvæði í aðdraganda kosninga, var lítið sem ekkert rætt um ömurlega stöðu hælisleitenda á Íslandi.Rúmlega 30 flóttamenn hafa beðið hér hugsanlegs brottflutnings til átakasvæða á borð við Írak, Afganistan og Kósovó. Í átökunum sem átt hafa sér stað í þessum þremur löndum, hefur íslenska ríkið tekið þátt, með svokölluðum friðargæsluliðum eða með öðrum stuðningi. Íhaldsstjórn Sjálfsstæðisflokksins studdi innrásirnar í Afganistan og Írak á sínum tíma, af sínum gamalkunna sleikjuskap við bandaríska heimsvaldastefnu. Sá stuðningur var réttlættur með ,,mannúðarsjónarmiðum“, eða að innrásirnar væru til þess gerðar að hjálpa íbúum þessara landa. Hver heilvita maður sér hins vegar að „hjálp“ er þarna rangnefni. Undanfarin 17 ár hefur 601 flóttamaður sótt um hæli á Íslandi. Af þeim hefur aðeins einn hlotið hæli. Aðeins 53 hafa hlotið tímabundin dvalarleyfi. Flóttamennirnir sem í dag bíða hugsanlegs brottflutnings, hafa beðið hér í 1.- 2. Ár. Þeir eru geymdir í niðurnýddu gistiheimili á Suðurnesjum. Á vefsíðu gistiheimilisins er meira segja staðhæft þess helsti kostur sé hversu stutt það sé frá Keflavíkurflugvelli, eða „aðeins 10 mínútna akstur“.Haft er eftir Bryndísi Björgvinsdóttur, ritstjóra Stúdentablaðsins og einni af forsvarskonum hælisleitendahreyfingarinnar; „að flóttamennirnir hafi verið hér árum saman, en verið ósýnilegir- þeim hefur verið haldið fjarri Reykjavík, öllum fjölmiðlum og aktívistum. Það lýtur út fyrir að ríkisstjórnin hafi verið að reyna að fela þau, og viljað geyma þau þarna eins nálægt flugvellinum og mögulegt er.“ Hælisleitendurnir lifa á 2500 krónum á viku, sem er ekki einu sinni nóg fyrir rútuferðum til Reykjavíkur og til baka. Þeim er vanalega hvorki leyft að stunda vinnu né nám, auk þess að vera neitað um lágmarks heilbrigðisþjónustu. Hassan Akbari, sem flúði fótgangandi frá Afganistan, og gekk alla leið gegn um Pakistan, Íran, Azerbaijan, Tyrkland Rúmeníu, Búlgaríu og Grikkland, hefur nú búið á Íslandi í ár. Hann handleggsbrotnaði í Grikklandi í fyrra, og þarf á skurðaðgerð að halda en hefur ekki fengið neina læknisaðstoð á Íslandi. Slík framkoma af hálfu Íslenskra stjórnvalda er til skammar. Hræsni þeirra er botnlaus. Þeim þykir eðlilegt og sjálfsagt að íslenska fjármálaelítan kaupi upp fyrirtæki um allar jarðir. Þeim finnst það heilög skylda sín að vera klappstýrur bandarískrar heimsvaldastefnu á alþjóðavettfangi. Aftur á móti finnst þeim við hæfi að nýðast á fólki sem flýr heimalönd sín og leita hingað í neyð. Róttækar breytingar þurfa að eiga sér stað á stefnu íslenskra stjórnvalda í málefnum hælisleitenda og það strax.
M.B & S.J.K.

Um stöðu mála

Eftir fall hægristrjórnarinnar í Janúar, vegna þrýstings frá fjöldahreyfingu íslensks almennings, trúðu margir því að komandi kosningar myndu færa okkur breytingar. Margir óvinsælustu valdhafar á Íslandi sögðu af sér, eins og Geir Haarde fyrv. forsætisráðherra, Davíð Oddson seðlabankastjóri og Ingibjörg S. Gísladótti fyrv. utanríkisráðherra. Vera má að við munum sjá jákvæðar breytingar í kjölfar þingkosninganna, en margt bendir hins vegar til þess að við munum sitja uppi með sama fólkið við stjórnvölin og sömu auðvaldsþjónkunarstefnuna. Hálfu ári eftir bankahrunið rambar þjóðarbúið á barmi gjaldþrots, 40% heimila landsins eru á hausnum og uppsagnir eiga sér stað í viku hverri. Atvinnuleysi hefur aukist um 207% frá síðasta fjórðung ársins 2008, er nú 7,1% og heldur áfram að aukast. Raunverulegt atvinnuleysi er hins vegar mun hærra í dag, eða um 10%. Starfsmenn 120 kjörbúða fengu t.d. fregnir í síðustu viku um mögulegar fjöldauppsagnir á næstu vikum.
Mörg sveitarfélög ramba á barmi gjaldþrots. Á Akureyri hefur bæjarstjórnin innleitt launalaust leyfi í einn dag handa starfsmönnum sveitarfélagsins. Að sögn Sigrúnar Bjargar Jakobsdóttur, bæjarstjóra á Akureyri hefur verið skorið inn að beini, og er þar vísað til umfangsmikils niðurskurðar í skólakerfi og annari samfélagsþjónustu. Enn er fjárlagahallin þó mikill. Sífellt fleiri sveitarfélög hafa gripið til ráðstafana eins og að taka frekari lán til að geta staðið skil á launagreiðslum ofl.
Ólafur Hr. Sigurðsson bæjarstjóri á Seiðisfyrði hefur gagnrýnt nýju ríkisstjórnina fyrir sambærilega vanrækslu gagnvart sveitarfélögum landsbyggðarinnar, og hjá þeirri síðustu. Enginn frekari fjárframlög hafa skilað sér til hinna illa stöddu sveitarfélaga, en hin nýja ríkisstjórn virðist samt átta sig á að nýjar fjöldauppreisnir eins og sú sem átti sér stað í Janúar gætu orðið að veruleika. Til dæmis var stór hluti niðurskurðaráætlana síðustu ríkisstjórnar í heilbrigðiskerfinu dregnar til baka af sitjandi ríkisstjórn. Setuverkfall stúdenta við Háskóla Íslands snemma í apríl, bar þann árangur að ríkisstjórnin gaf eftir, og ákvað að leggja 6oo milljóna króna aukafjárveitingu svo hægt væri að bjóða upp á sumarnámskeið (og meðfylgjandi námslán) við háskólann.
Tortryggni í garð auðmanna og auðmagns er víðtæk í samfélaginu um þessar mundir. Meira að segja hefur Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra kallað íslensku bankanna ,,hin nýju Enron“. Ein af mörgum staðreyndum sem enn ekki hafa verið rannsakaðar, er hvernig enginn hefur gefið því gaum að helmingur af lánum bankanna er til þeirra eigin dótturfélaga. Einnig vekur furðu að enginn setji spurningamerki við það að Kaupþing hafi borgað fjárfestum frá Katar úr eigin vasa til að fjármagna kaup þeirra á stórum hlut í bankanum.
Þær nefndir sem settar hafa verið á fót til að rannsaka bankahrunið og aðdraganda þess hafa þann eina tilgang að sannfæra okkur um að orsök hrunsins sé að finna hjá fáum gráðugum kapítalistum, vandamálið séu nokkur skemmd epli, en ekki auðvaldskerfið sjálft. Þess vegna verða sósíalistar að krefjast þess verkamönnunum sjálfum, stéttarfélögunum og öðrum grasrótarhópum verði opnaður aðgangur að bókhaldi og gögnum bankanna, og annara stórfyrirtækja til rannsóknar, auk opinberra gagna stjórnvalda. Niðurstaða slíkrar rannsóknar, sem væri sjálfstæð gagnvart ríkisstjórninni, stórfyrirtækjum og annara ríkisstjórna, hlýtur að leiða til þeirrar niðurstöðu að verkamenn, vinnandi alþýða, þurfi sjálfir að taka yfir stjórn alls samfélagsins.
Hannes H. Gissurarson, þekktur sérvitringur í íslensku samfélagi og hávær talsmaður svokallaðrar ,,nýfrjálshyggju“, rataði í fjölmiðla er hann kom með sínar skíringar á hvað hefði farið úrskeiðis og hvernig hefði mátt koma í veg fyrir það. Samkvæmt honum hafði verið skapað ákveðið andrúmsloft þar sem ,,athafnamönnum“ , stórfyrirtækjum og fólki sem tók yfir fyrirtæki til að rýja þau eignum, hefði verið gert hátt undir höfði. Óbeint tók hann á sig hluta af sökinni, en aðallega væri hún hjá vinstrisinnuðum menntamönnum sem hefðu ekki brugðist við til að stöðva þessa þróun í tæka tíð. Hann hélt því fram að áróðurinn fyrir ,,frjálsu“ markaðskerfi hefði borið of mikin árangur. ,,En þetta var heljarinnar þeysireið“ endaði kappinn á að segja. Margir hafa eflaust brosað af ummælum Hannesar, en hann hefur þó rétt fyrir sér þar sem andstaða svokallaðra vinstri manna við ríkjandi stefnu á þessum tíma var afar veikburða og hugmyndasnauð. Kannski er hún það enn. Kosningabaráttan sem nú stendur yfir virðist að mestu vera einræður stjórnmálamanna til kjósenda í formi sjónvarpsauglýsinga og litskrúðugra plakata. Það er eins og stjórnmálamenn vilji ekki lengur ræða við fólk á vitsmunalegum grundvelli.
Samfylkingin notar aðallega frasa og klisjur um ,,vinnu og velferð“. Einu raunverulegu aðgerðirnar sem þau leggja til eru skattahækkanir, innganga í Evrópusambandið og upptaka Evru. Með öðrum orðum er um að ræða uppskriftir að því hvernig skuli láta verkafólk og miðstéttina borga fyrir kreppu auðvaldsins. Hér höfum við enn eitt dæmið um hvernig kratar færast alltaf sí lengra til hægri. Því miður virðist sama þróun eiga sér stað hjá Vinstri Grænum. Þau virðast tilbúinn til eins mikilla málamiðlanna og seta í næstu ríkisstjórn kostar. Sé það raunin er þörf á nýju stjórnmálaafli sem á rætur sínar að rekja til stéttabaráttunar og grasrótarinnar. Það sem þarf er nýr verkalýðsflokkur sem hefur virkan stuðning verkafólks og ungs fólks. Hefur Rauður vettfangur, samfylking íslenskra sósíalista barist fyrir slíkum samtökum. Slíkur flokkur þarf , í ljósi fyrri reynslu svika og útvötnunar, að setja sér þær reglur að stjórnmálafólk innan sinna raða muni ekki þiggja hærri tekjur en sem nema venjulegum varkamannalaunum. Hinir almennu félagsmenn þurfa að stýra flokknum og þeim þarf að vera kleyft að skipta út fulltrúum sem stunda eiginhagsmunapot, fyrir aðra sem munu standa vörð um hagsmuni verkalýðsins. Aðeins með sósíalísku prógrammi er hægt að vinna bug á kreppunni; niðurfelling skulda almennings og heimila á einn eða annan hátt, yfirtaka eigna og auðs sköpuðum af arðráni auðvaldsins, þjóðnýting alls iðnaðar og náttúruauðlinda, sex stunda vinnudagur verði innleiddur án kaupskerðingar, komið verði á fót nefndum verkamanna í öllum fyrirtækjum og öllum sviðum samfélagsins. Leyfum hinum raunverulegu sérfræðingum (ekki óreyndum verðbréfabröskurum) að taka yfir stjórn samfélagsins, þ.e. hinni vinnandi alþýðu. Aðeins þannig getur framleiðsla hagkerfisins tekið mið af hagsmunum samfélagsins, einstaklinganna og umhverfisins, í stað fárra auðmanna.

Félagsrými hefur verið yfirtekið við Vatnsstíg 4

"Alstaðar eru hús á hús ofan sem standa auð, hús sem átti að rífa fyrir verslunarmiðstöðvar, hús sem átti að leigja á okurverði, hús sem áttu að gera ríka ríkari og samfélagið menningarsnauðara.
Við spurðum hvorki kóng né prest hvort við mættum brúka þetta hús, við þurfum ekki leyfi þeirra sem þykjast geta ráðskast með líf og land í krafti peninga. Við tökum ekki þátt í því kerfi.
Við tökum það sem réttilega er okkar og sköpum í þessu húsi félagslegt rými þar sem fólk getur hist og notað rýmið á þá vegu sem því finnst skipta máli; t.d. halda fræðslukvöld, elda mat, koma á fót leshringjum, stunda pólitískt starf gegn auðvaldinu og til hvers konar sköpunnar auk hverra þeirra uppákoma sem fólk kærir sig um að halda.Kapítalismi gerir fólki kleift að eiga hús, en láta þau standa auð þrátt fyrir að fjölda vanti heimili og viðverustaði. Bankarnir eiga flest tómu húsana og ætlast er til þess að við fólkið borgum fyrir þá svikamyllu sem viðgekkst „fyrir hrun“. Það verður ekki liðið lengur.
Hústöku þessari er stefnt gegn yfirvaldi, auðhyggju og hverskonar valdabrölti. Húsið okkar verður laust við ríkjandi yfirvöld hér á landi og laust við alla yfirvaldsbygginu að okkar hálfu."

hér að ofan er yfirlýsing aktívistanna er standa að hústökinni að Vatnsstíg 4. Íslandsdeild CWI lýsir yfir ánægju sinni með þetta glæsilega framtak og heitir fullum stuðningi. Öll viðleytni gegn kúgun og valdboði einokunarauðvaldisns er af hinu góða, auk þess sem full þörf er á rými þar sem fólk getur stundað stjórnmála- og menningarstarfsemi án þess að vera upp á náð og miskun gróðaaflanna komið.

Marx2009 Stokkhólmi

Þann 28 mars sl. hélt Sósíalíski Réttlætisflokkurinn, deild CWI í Svíþjóð, tveggja daga ráðstefnu undir yfirskriftinni ,,Marx hafði rétt fyrir sér 2009". Sendinefnd frá Íslandi var viðstödd ráðstefnuna og laggði sitt af mörkum til umræðunnar. Fyrr um daginn var einnig haldinn stofnfundur kosningabandalags Sósíalíska Réttlætisflokksins, annara vinstri hópa og stéttarfélaga til Evrópusambandsþingsins. Allt að 140 manns tóku þátt í ráðstefnunni sem þótti heppnast afar vel.

Kapítalisminn í krísu – Berjumst fyrir Sósíalískum valkosti!

Efnahagskreppan sem nú ríður yfir Ísland, og hið kapítalíska kerfi á heimsvísu, er ekki náttúruhamfarir heldur mannana verk. Kreppan er aðeins rökrétt afleiðing þess að við búum við kerfi, þar sem valdastéttin krefst margfallt meiri ágóða en framleiðni hagkerfisins gefur tilefni til. Því meira svigrúm sem auðvaldið fær til að drottna yfir samfélaginu þess dýpri og harkalegri verða kreppurnar. Fullyrt var að útþennslustefna íslensku fjármálaelítunar erlendis, hin svokallaða ,,útrás”, myndi færa íslenskum almenningi ótakmarkaða velsæld. Við sjáum það hins vegar greinilega nú að þetta var innantómt orðagjálfur og lygi.

Stórir hópar samfélagsins urðu aldrei varir við hið svokallaða góðæri, nema í formi blaðafyrirsagna og sjálfumglaðra yfirlýsinga stjórnmálamanna. Nú er þessu fólki sagt að þad þurfi að taka á sig frekari kjaraskerðingar vegna óráðsíu fjármálaelítunnar. Málpípur fjármálaelítunnar reyna af veikum mætti að telja okkur trú um að við séum ,,öll á sama báti”. Í framkvæmd virkar það þannig að vinnandi fólk þarf að taka á sig birgðarnar, á meðan valdastéttin hefur það náðugt. Íhaldið, sem færdi okkur 5 milljarða dala skuld við Alþjóða gjaldeyrissjóðin, staðhæfir í hroka sínum og sjálfumgleði að stefna þess í efnahagsmálum hafi ekki brugðist heldur fólkið. Í fyrringu sinni lýta þessir erindrekar frjármálaelítunnar svo á að passi veruleikinn ekki við kenninguna sé eitthvað að veruleikanum.

Veruleikinn er hins vegar sá að kapítalisminn er efnahagskerfi sem ávallt kemur til með að bregðast vinnandi fólki og annari alþýðu. Meira en 200 ára reynsla af auðvaldskerfi og stéttabaráttu í heiminum sína það og sanna. Þótt Ísland sé fámenn eyja gilda hér sömu efnahagslögmál og í öðrum audvaldsríkjum. Kapítalisminn er alþjóðlegt kerfi og efnahagskreppur þess eru líka alþjóðlegar. Þess vegna telur Sósíalískt Réttlæti að baráttan fyrir sósíalisma á Íslandi sé nátengd stéttabaráttu og baráttunni fyrir sósíalisma í öðrum löndum.

Samsteypustjórn Samfylkingar og Vinstri grænna er vissulega skref í rétta átt frá þrálátri valdasetu íhaldsins. Þó skulum við ekki búast við miklu frá kratastjórninni. Til dæmis staðhæfði Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra að Áætlun AGS á íslandi væri hornsteinn efnahagsstefnu stjórnarinnar. Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn er ekki alþjóðleg góðgerðarstofnun eins og íslenskir fjölmiðlar virðast halda. Hlutverk sjóðsins er fyrst og fremmst að tryggja yfirráð fjölþjóðlegra stórfyrirtækja yfir efnahagslífi þjóða.

Í öllum löndum þar sem sjóðurinn hefur komið að málum hefur stefna hans eingöngu aukið á neyð og örbirgð almennings. Svokölluð vinstri stjórn mun ekki reynast þess megnug að standa upp í hárinu á alþjóðabatteríi heimsauðvaldsins, né mun hún hafa mikin áhuga á því þegar til lengdar lætur. Þegar hin nýja ríkisstjórn fer að afhjúpa getuleysi sitt fyrir almenningi er mikilvægt að til sé raunhæfur valkostur við hið sósíaldemókratíska miðjumoð. Sósíalískt réttlæti ætlar sér að skapa slíkan valkost fyrir verkafólk, stúdenta og öryrkja hér á landi.

Samtökin fyrir Alþjóðasambandi Verkafólks(CWI) eru alþjóðleg baráttusamtök sósíalista sem starfa í yfir 40 löndum. SAV eru þátttakendur í baráttunni gegn alræði stórfyrirtækja og fyrir afnámi heimskapítalismans. Við berjumst fyrir lýðræðislegu sósíalísku samfélagi á alþjóðlegum grundvelli. Taktu þátt!

socialistworld.net